အိပ္တန္းျပန္ငွက္မ်ား၏ ဒိုင္ယာရီ စြန္႕စြန္႕စားစား ခရီးသြားငွက္ေတြပါ….. မေန႕ကရာသီေတြလိုပဲ သမားရုိးက်ေနတတ္ခဲ႕ပါျပီ…..။ ကံၾကမၼာရဲ႕ ၾကံရာပါဆြဲခ်က္ေတြနဲ႕လည္း မ်က္လုံးစုံမွိတ္ တိတ္တိတ္ေနတတ္ခဲ႕ပါျပီ…..။ ဦးတည္ရာမဲ႕လမ္းေတြထက္မွာေတာ႕ ဗလာသက္သက္နဲ႕ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းေတြပဲ ရရွိခဲ႕တယ္…။ ဒီီေရကိုေက်ာ္ျဖတ္ မုန္တိုင္းလြတ္မယ္႕အရပ္ဟာ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ေတြနဲ႕ေပါ႕…. လေရာင္ငတ္တဲ႕ညေတြတိုင္းမွာ မိုးစက္ေတြက ကဗ်ာမဆန္ခဲ႕ဘူး…. ေရလွဳိင္းေတြဟာလည္း ကဗ်ာမဆန္ခဲ႕ဘူး… ရူးရူးမူးမူး တိုးထြက္ခဲ႕ရေပမယ္႕ ႏွလုံးသားေတြ မရဲရင္႕ခဲ႕ၾကဘူး….။ မိသားစုု ဘ၀ စား၀တ္ေနေရး အရာအားလုံးအတြက္ စေတးခဲ႕ရတဲ႕လက္ေတြထဲမွာ သိကၡာေတြ မပုပ္သိုးခဲ႕ဘူး… ကိုယ္႕လိပ္ျပာကိုယ္ အေရာင္မဆိုးခဲ႕ပါဘူး…..။ ရင္နာစရာေတြက စားျမဳံျပန္ဖို႕လြယ္ေပမယ္႕ ရင္နင္႕စရာ အမာရြတ္ေတြကေတာ႕ အခုထိ ထင္က်န္ေနတုန္း ပဲ ……။ ေလဟုန္မွာ ၀ဲခဲ႕ရေပမယ္႕ ဆုတ္ျပဲခဲ႕တဲ႕ ဒီအေတာင္ပံေတြကိုေတာ႕ ဘယ္သူကမ်ား စာနာႏုိင္ခဲ႕လို႕လဲ….။ အရွဳံးမေပးဘူးလို႕ ရူးေလာက္ေအာင္ေအာ္ဟစ္ေနလည္း ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ရင္ခြင္တျခမ္းကေတာ႕ မီးၾကြမ္းခံခဲ႕ရျပီးျပီေလ….။ ။ ေႏြသူရ ၁၆၊၁၀၊၂၀၀၇
အိပ္တန္းျပန္ငွက္မ်ား၏ဒိုင္ယာရီ
January 3, 2009 at 12:33 pm (အိပ္တန္းျပန္ငွက္မ်ား၏ဒိုင္ယာရီ)
Advertisement
ပုလဲ said,
January 3, 2009 at 12:58 pm
ေအာက္ဆံုးကဗ်ာစာေၾကာင္းေလးက ေၾကကြဲစရာေကာင္းလိုက္တာ ကိုေႏြသူရရယ္
-မိသားစုု
ဘ၀
စား၀တ္ေနေရး
အရာအားလုံးအတြက္ စေတးခဲ႕ရတဲ႕လက္ေတြထဲမွာ သိကၡာေတြ မပုပ္သိုးခဲ႕ဘူး…
ကိုယ္႕လိပ္ျပာကိုယ္ အေရာင္မဆိုးခဲ႕ပါဘူး…..-
ဒီနာေလးကိုေတာ့ ၾကိဳက္တယ္
အားလည္းေပးပါတယ္ ဘ၀အတြက္ေရာ
ကဗ်ာအတြက္ပါ အားေပးတာပါ
loyallove said,
January 3, 2009 at 1:47 pm
ကဗ်ာေကာင္းေလးခံစားသြားပါတယ္…အားလံုးအဆင္ေျပပါေစဗ်ာ
အိမ္ said,
January 3, 2009 at 7:11 pm
ကဗ်ာေကာင္းေလးတပုဒ္ပါပဲ
စာသားေတြထိတယ္ဗ်ာ
ဖိုးဂ်ယ္ said,
January 4, 2009 at 12:36 am
ေကာင္းမြန္တဲ့ ကဗ်ာေကာင္းေလးတပုဒ္
ခံစားသြားတယ္။ အကိုအေရးအသားေတြ
ေလးစားတယ္ဗ်ာ ညီကေတာ့
ႀကိဳးစားလွ်က္ပါပဲ
ဆုငယ္. said,
January 4, 2009 at 12:50 am
ဒီကဗ်ာေလး အရမ္းၾကိဳက္တယ္ အကို ျဖစ္နိုင္ရင္ အမွတ္တရ ကူးယူးထားခ်င္တယ္ ခြင့္ျပဳတယ္ဆိုရင္ေပါ့။
December Cinderella said,
January 4, 2009 at 5:06 am
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လံုးက အရမ္းေကာင္းလြန္းလို႔
ဘယ္အပိုဒ္ကို ႀကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာရမွန္း မသိဘူး။
ကဗ်ာရဲ႕ အႏွစ္သာရကလဲ
ရင္ကို ထိခ်က္ျပင္းလြန္းတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။
ခင္တဲ့
မဆင့္
မိုးေသာက္ said,
January 4, 2009 at 5:19 am
ေလဟုန္မွာ ၀ဲခဲ႕ရေပမယ္႕ ဆုတ္ျပဲခဲ႕တဲ႕ ဒီအေတာင္ပံေတြကိုေတာ႕ ဘယ္သူကမ်ား စာနာႏုိင္ခဲ႕လို႕လဲ….။
ထိတယ္ဗ်ိဳ႕
စာသားေလးေတြက
အားေပးပါတယ္ဗ်ာ
မသက္ဇင္ said,
January 4, 2009 at 11:49 pm
ေႏြသူရေရ—-
ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာၾကာၿပီ—
အခုမွ လာလည္ရတယ္—
ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ—
zam said,
January 5, 2009 at 3:08 am
ကဗ်ာေလးကိုလာခံစားသြားပါတယ္..
ေကာင္းတယ္ဂ်.. သနားစရာေလး..